BITWA O WYBRZUSZENIE
THE BATTLE OF THE BULGE BYŁA OSTATNIĄ DUŻĄ OFENSYWĄ NIEMIEC
NA FRONCIE ZACHODNIM PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ
NIEUZGODNIONY WCZEŚNIEJ ATAK, CAŁKOWICIE ZASKOCZYŁ SIŁY SOJUSZNICZE
WE WCZESNY MGLISTY ZIMOWY PORANEK 16 GRUDNIA 1944 ROKU
PONAD 200 000 NIEMIECKICH ŻOŁNIERZY I OKOŁO 1000 CZOŁGÓW,
ZOSTAŁO RZUCONYCH DO WALKI PRZEZ HITLERA, ABY ZMIENIĆ PRZEBIEG WOJNY
PO DOTARCIU DO BRZEGÓW KANAŁU ANGIELSKIEGO
DOSZŁO DO PRZEGRUPOWANIA ARMII TAK JAK TO MIAŁO MIEJSCE W MAJU 1940 ROKU,
NIEMIECKIE ODDZIAŁY STACJONOWAŁY W ARDENACH NA SZCZYCIE LASU,
75-MILOWY ODCINEK FRONTU CHARAKTERYZOWAŁ SIĘ GĘSTYM LASEM I KILKOMA DROGAMI.
ŻOŁNIERZE AMERYKAŃSCY BYLI NIEPRZYGOTOWANI DO WALK W TAKIM TERENIE
MIELI TAM TYLKO ODPOCZĄĆ, ŻEBY DALEJ SIĘ PRZEPRAWIĆ.
CI ŻOŁNIERZE BYLI PIERWSZĄ I OSTATNIĄ LINIĄ OBRONY PRZED MACHINĄ WOJENNĄ HITLERA
- Uderzamy na nich.
- Załatwione, sir.
- Pierwszy po lewej.
Drugi po lewej.
Pierwszy po prawej.
Wycofujemy się!
Nadchodzą.
Rock, osłaniaj mnie.
- Ty szalony sukinsynu.
Musimy uciekać!
- 23-trzeci miał przepuścić atak na Wahlerscheid,
ale wszyscy zostali złapani a my jesteśmy przygwożdżeni.
Opisz naszą sytuację?
- Sektor drugi nadal walczy.
Doszło do kontaktu z wrogiem. Tutaj.
Wzięli magazynki do pistoletów, jakieś 42.
Próbowali znaleźć inną drogę przez pole minowe
ale nie mogli się przedostać.
Mieli 43-ki i są młodzi.
Zaznaczyłam je dla inżynierów.
- Ofiary?
- Tym razem żadnych.
- S-2 ma raporty o młodych i starych
ze 192-tego w tej okolicy.
- Cóż, zapewne to było SS.
- Co o tym sądzisz, Gene?
- Nie sądzę, aby to byli chłopcy i starzy mężczyźni.
- Dobrze, kapitanie,
Wracaj na odcinek S-2.
Niech zrobią jeszcze raz rozpoznanie.
Nie chcę żadnych niespodzianek.
- Tak, sir.
- Muszę wyciągnąć stamtąd 23-ci.
Na dzisiaj niech nic nie robią.
- Musimy ruszać.
- Co, znowu zgłaszasz się na ochotnika?
- Jeśli to w czymś pomoże.
Niech cię Bóg błogosławi, Gene.
Jesteś jednym z moich najlepszych.
Ale nie daj się zabić.
- Jeszcze nie, sir.
- Nie, w porządku.
Cóż, mam małą robótkę dla ciebie i twoich chłopców.
Spójrz tutaj.
Po lewej stronie znajduje się 99-ta.
a po naszej prawej 106-ta.
Są bardzo słabe.
Mamy wiele dziur na tej linii, co mnie bardzo niepokoi.
Chcę aby twój pluton
wypełnił te luki
w Lanzerath.
Musisz utrzymać tę linię.
- Kiedy wyruszamy?
- No cóż,
sprawdź z Miller'em z 73-ciej jak są uzbrojeni.
Za około 15 minut wyrusz na patrol.
Myślę, że możesz się z nimi zabrać.
- Tak, sir.
- Gene, proponuję żebyś się ogrzał.
Szpital polowy zgłasza mi
setki przypadków odmrożeń.
Nie chcę, aby odpadła ci noga do rowu.
Zrozumiano?
- Nie, sir.
- Kontynuujcie.
- Więc takie są nasze rozkazy?
- Tak.
- 10 dni przedzierania do skrzyżowania w Kraut Wirtfeld
a w nagrodę będzie ekskluzywny pobyt w lesie?
- Tak mówi armia.
- Pewnie pierwszej linii?
- Lepiej w to uwierz.
- Znasz to Wojna powoli się kończy, prawda?
- Ostatnio to sprawdzałem.
- Chłopcy będą cię za to uwielbiać.
Słuchajcie, Joes'.
- Mamy rozkazy.
Wracamy na pierwszą linię frontu.
- Hej.
Ciszej.
- Obejmujemy spokojną linię.
Uzupełnimy niedobory i wypełnimy kilka dziur.
- Kiedy wyruszamy?
- Za 40 minut.
- Hej, co?
Wszyscy zgłosiliście się na ochotnika, racja?
- Wiem, że nie czekają tam na nas ciepłe prześcieradła
i wygodne łóżka, ale to jest armia, czego się spodziewaliście?
Bierzcie swój sprzęt.
Wyruszamy za 20 minut.
- Widzisz, tu jest na pewno lepiej spać
niż tam na zewnątrz.
- Dobrze myślisz, Rock.
- Tak.
Mówią, że wojna już się skończyła.
- Cóż, armia mówi wiele rzeczy.
- Jak długo jeszcze, Gene?
- Licząc od Fortu Riley, jak przypuszczam.
- Zgadza się.
Armia mówi: idź tu,
a potem idź tam,
a teraz mówią, że wojna prawie się skończyła.
- O co ci chodzi, Rock?
- Chodzi mi o to,
że jestem zmęczony tą cholerną wojną.
Co o tym sądzisz?
- O czym?
- Myślisz, że już po szwabach?
- Nie, nie myślę tak.
- Naprawdę uważasz, że tam, gdzie idziemy
będzie spokojnie?
- I tak dalej będziemy na froncie.
- No cóż, nie masz dobrych wieści.
- Major miał rację, prawda?
Jaką rację, sir?
- W porządku.
- Wy, chłopcy z czołgów, na pewno wiecie jak jeździć.
- Powiedz to Jerry'emu, kiedy pojawią się tygrysy.
- Tak, cóż,
a mamy taki.
- I strzelamy z niego jak z pukawki.
- Doceńće to, sierżancie.
Z przyjemnością, sir.
- Wiesz, myślę, że mógłbym mieszkać w takim miejscu jak to.
- W Belgii?
- Nie.
Cóż, tu naprawdę...
Jest cicho.
Gdzieniegdzie ziemia pokryta śniegiem.
- Nienawidzę zimy.
- Nigdy tak naprawdę nie lubiłem tego,
ale jest miło i spokojnie.
Podoba mi się ta cisza.
- Nie mieliśmy takiej ciszy od czasu lądowania na plażach w Normandii.
- Co sądzisz?
O tej misji?
- Jak długo wytrzymamy?
Nasze linie są nieliczne.
- No niewiem,
mieszanka młodości i doświadczenia.
- No cóż?
To kolejna rzecz, której nie było od czasów Normandii.
Tak się złożyło.
- Nie ma to jak w domu.
- Jasne.
Stopo okopowo, nadchodzę.
- Mogło być gorzej.
Sam bym go wykopał.
- Cóż, 99-ty jest w pobliżu.
Jestem pewien, że ich poinformowali.
- To miło z ich strony.
W każdym razie.
- Chcę obłożyć te pola ogniem z BARa na trzydzieści metrów.
- Okej.
- Przygotujcie posterunki.
Rozłużcie komunikację.
- A ty?
- Ja nawiążę kontakt z chłopakami ze 106-tej po naszej lewej.
- Dobrze.
Gdzie ma być punkt dowodzenia?
- Może być tutaj tak jak w każdym innym miejscu.
- Dobrze.
Zawołaj Rudy'ego. Tutaj ustawcie radio.
- Trzymaj głowę jak najniżej.
Bardziej martwię się o swój tyłek.
- Trzymaj to w tajemnicy.
- Wiesz,
może ta cisza będzie jednak inna niż w Normandii.
Dobra, wy zakute łby!
- Chief!
Sill!
Do mnie.
- Dokąd idziecie, chłopcy?
Do Lanzerath.
- A. Przepraszam, sir. Nie rozpoznałem was.
- Jakieś ruchy wroga?
- Tylko krótkie wystrzały.
Plotka głosi, że szwaby mają artylerię ciągnioną przez konie,
która obejmuje cały ten sektor.
- Te biedne konie zapracują się na śmierć.
- Tak, cóż. Myślę, że szwaby są już ukiszeni.
Miłego polowania, sir.
- Miłego dnia.
Major League.
- Baseball.
- Przepraszam, sir.
- To wy chłopcy z 99-tej?
Tak, sir.
- Porucznik Cappa z 23-ciej.
- Wyprowadzi nas pan stąd?
- Nie, mamy uszczelnić nasze linie.
Kto tu dowodzi?
- Ja, sir.
Cóż, mniejsza z tym.
Kapitan Watts zginął kilka dni temu.
Zapewne od szwabskiej artylerii.
Dostał w klatkę piersiową.
- Więc zostałeś tylko ty?
- Tak, ale mam punkt kontaktowy.
- Pokażesz mi?
- Jasne, chodź za mną.
Sam go zbudowałem.
Czy ktoś poruszał się tymi drogami?
Kilku z Policji Wojskowej w Jeepach przejechało dziś rano.
Widzieliśmy kilku pieszo.
- Prawdopodobnie to ci sami faceci.
- Tak, przypuszczam.
- Napewno, sir,
bo było cicho.
Nie wydaje mi się, żeby chcieli coś teraz rozpoczynać.
- Co masz na myśli?
- Jest zima, są święta.
Niemcy przegrywają.
- Może masz rację.
Przeprowadzę kabel,żeby połączyć cię
z moim punktem dowodzenia.
Byłoby wspaniale, sir.
- Jak coś zobaczysz to daj mi znać.
Tak, sir.
- Masz coś?
- Pierwszy i drugi są na pozycjach
gotowi do walki w Walerscheid.
- Artyleria?
- Tak, wstępnie przygotowana do ataku.
- Dobrze.
Jakieś sygnały od Cappy?
- Jeszcze nic.
Co się dzieje?
- Sir,
Czułbym się znacznie lepiej,
gdyby Cappa poprowadził ten atak.
- Zgadzam się w pełni z tobą, Joe.
Czy coś usłyszałeś od kolegów z odcinka S-2?
- Wciąż napływają raporty.
Wiele z nich jest o niemieckich patrolach.
- Są liczniejsze?
Tak.
Wróg czynnie się przemieszcza.
- Co zgłasza zwiad samolotowy?
- Sir, oddział melduje,że główny front przesuwa się.
Mają ograniczoną widoczność.
Wszystkie samoloty?
Myśliwce, bombowce, wszystko jest uziemione.
- Oh, na Boga.
Nie mamy wsparcia powietrznego.
- Żadnego.
- No niewiem.
Może to tylko mały zwiad i zmuszanie naszych patroli
do działania, żeby nas sprawdzać.
Może.
Joe,
daj mi znać, jeśli coś się stanie, cokolwiek się zmieni.
- Tak, sir.
Dam ci znać.
- Co?
Co oni knują?
- Zwolnij, Mac.
Coś jest w tych drzewach.
Działo przeciwpancerne!
30 stopni!
Cholera! Ładować szybciej!
Obrócić HG!
Cel namierzony!
Gotowi! Cel!
- Ognia! Ognia! Ognia!
Niezły strzał, Mac!
Jasna cholera!
Tygrysy, na godzinie czwartej!
Dalej!
Dalej, Mac!
Dalej!
Tygrysy!
Czwarta, czwarta Na godzinie czwartej, czwartej!
Jasna cholera, Danny.
Nie dokop się czasem do Chin.
- Tak, wskakuj do okopu i kop. Kutasie.
- Co?
Widzisz to tutaj?
- Tak.
- Wiesz, co to oznacza?
Kop dalej.
Hej.
Dobrze cię widzieć bezpiecznym i zdrowym.
- Inni się rozproszyli?
- Tak.
Porozstawiałem ich.
Coś do jedzenia?
- To nie jest może kolacja z indyka,
ale ujdzie.
Mamy sporo amunicji.
Jesteśmy na nich przygotowani?
- To znaczy?
Masz na myśli, kiedy szwaby zaatakują?
- Tak.
- Żołnierze pójdą za tobą choćby do piekła i z powrotem, sir.
W jakim są nastroju?
- Są całkiem zieloni.
- Chodźcie.
Zaprowadzę cię do twojego nowego domu.
Może nie będzie to powrót do prawdziwego domu
ale napewno będzie cieplej niż w okopie.
- Dobrze, Rock.
- Gene!
Gene!
Na wschód od nas toczą się ciężkie walki.
- Dobra, chodźmy do Rudy'ego.
- Tak.
- Co masz, Rudy?
- Nie wiem, sir.
Mam zakodowaną wiadomość od chłopców z 99-tego.
Ale nie mogę jej odczytać.
Linia zerwana.
- Hej,
Próbuj dalej.
Tak zrobię, sir.
- Czy zauważono coś na posterunkach ?
- Nie.
Sprawdziłem nawet zanim cię obudziłem.
Padnij! Padnij!
- Na dół!
- Są całkiem blisko
dwie armaty i kilka koni.
To są 105-ki, Rock.
- Myślisz, że Niemcy przeprowadząją atak?
- Nie wiem.
Sir?
- Widzisz cokolwiek. Do diabła z tym!
Bądźcie gotowi!
Sir!
- Doktorze?
- Kończy nam się plazma.
Potrzebujemy więcej morfiny.
- Spróbuję coś załatwić.
Znajdź jakieś przejście.
Wkrótce niebędzie na to czasu.
Sierżancie?
Zamknij się!
Co się dzieje, Rock?
- Trzymaj głowę nisko.
Niemcy przepuszczają ofensywę.
Karabiny gotowe.
- Przygotujcie się.
- Nie cofamy się.
- Medyk!
Przepraszam, sir.
- Potrzebuje pomocy, sir.
- Nie mamy żadnego doktora.
- Nie, nie chcę iść.
- Przepraszam, sir.
- Victor trzy, odbiór.
Sekcja ósma.
Ilu?
Nie, nie, nie, nie, potrzebujemy cię do...
Halo?
Linia jest martwa.
- Wszystkie raporty mówią to samo.
Szwaby przemieszczają się: piechota, czołgi, wszystko.
W dole drogi do Elsenborn,
mamy najsłabiej obsadzone linie.
To może być majorze niemiecka ofensywa.
- A z dowództwa żadnych wieści. - Co?
- Nie.
Nasze flanki są narażone na niebezpieczeństwo.
Jeśli zostaniemy odcięci.
Zmuszą nas do poddania.
- Jeśli to jest ta ofensywa
będą musieli przejść skrzyżowanie w Bastogne
i tutaj, St. Vith.
- A jeśli je zdobędą,
wtedy przekroczą z łatwością rzekę Mozę.
- Tak, a jeśli przekroczą Mozę to wiesz co będzie dalej.
Pomaszerują drogą do Kanału La Manche
i portu w Antwerpii.
Przetną nas i Brytyjczyków na pół,
tak powstaną cztery armie, otoczone bez zapasów
na tyłach wroga.
Skrzyżowanie w Lanzerath.
To jedyny miejsce, które ma drogę
przez, którą Niemcy mogą się dozbrajać.
Musimy przechwycić Lanzerath.
- Tu stacjonuje Cappa.
- Tak.
Weź mojego jeepa.
- Sir?
- Ja już słabo widzę!
Musimy się tam dostać i zobaczyć, co się dzieje!
Osiodłaj go, kapitanie!
- Tak jest, sir!
- Tracimy przewagę.
Jak się masz, Rock?
Naprawdę cienko, sir.
Tych dwóch nowych na zastępstwa...
- Kto?
- Nie wiem, ja... nie pamiętam ich nazwisk.
Cholera!
- Szwaby za nami!
- Jak to się stało, do cholery? - Że oni są za nami?
- Nie wiem.
- Trudno,
więc co teraz zrobimy, sir?
- SS.
- Wsparcie dla czołgów?
- Dobrze,
musimy dostać się na rozdroże.
Rock, druga drużyna na naszych flankach.
Pójdę po trzecią.
Musimy tu wrócić, dobrze?
- Okej.
- Ostrożnie, sierżancie.
- Co tu, do cholery się dzieje?
- To moja koza.
- Twoja koza?
- Muszę coś mieć. żeby nosić mój towar.
- O mój Boże, dobijasz mnie.
- Co się dzieje?
- Niemcy naciskają.
Gdzie jest Kelly?
- Wyszedł sprawdzać punkty.
- Żartujesz sobie?
- Cóż, muszę pilnować swojego towaru.
- Boże!
Ilu?
20-stu, może 30-stu.
- Próbują nas otoczyć.
- Mogą nas odciąć.
- No cóż, cholera!
Dobra, wy dwaj,
Trzymajcie się blisko.
- A co z kozą?
- Jeśli nie może nosić karabinu, niech zostanie!
Boże!
- Baker, Baker, tu Fox Red, odbiór.
- Udało się?
Nic nie mam, sir.
- Próbuj dalej.
Tak, sir.
- Drugi oddział gotowy, sir.
- Widziałeś Rocka?
- Jeszcze nie wrócił.
- Nie możemy dłużej czekać.
Wysłać zwiadowców.
- Tak, sir.
- Baker, Baker, tu Fox Red, odbiór.
Baker, Baker, tu Fox Red, odbiór.
- Cholera, uważaj!
- Przepraszam, sierżancie.
Sierżancie, czy my się zgubiliśmy?
- Jestem na to za stary.
- Sierżancie?
Myślisz, że żółtodzioby dadzą sobie radę?
- Zapomnij na chwilę o swojej cholernej kozie, dobrze?
Jezu!
Po prostu ruszajcie się!
Już!
Powinienem był wstąpić do Marynarki Wojennej.
- Szwaby przed nami, sir.
- Widziałeś skrzyżowanie?
- Tak, wygląda na to, że przed chwilą ktoś przejeżdżał.
- Dobrze.
Przekaż to do oddziału.
A ja to sprawdzę.
- Tak, sir.
- Hej, kolego.
- Pojawiasz się znikąd.
Przepraszam, sir.
- Już dobrze, synu.
Ruszaj się!
- Jak to wygląda?
- Źle.
Tutaj jest więcej szkopów niż w Niemczech.
Musimy znaleźć inny sposób.
- Co robimy?
Porucznik?
- Pewnie wygląda jak on.
- Dobrze.
Kelly, znajdź jakieś miejsce.
Spróbujemy ich otoczyć.
Czysto!
- Czysto!
- Uważaj na swoje skarpetki.
Jak miło znów pana widzieć,sir.
Co z nim zrobimy?
Sir?
Proszę. Nie zabijajcie mnie. Proszę. Nie zabijajcie mnie.
- Idź.
Uciekaj.
- Nie możesz pozwolić mu tak odejść.
Nie możesz pozwolić mu odejść.
- Idź!
Idź!
Odszukajmy nasze linie.
- Kelly do celu.
- Oni po prostu tam siedzą.
- Musimy dostać się w pobliże naszych linii.
- Ile mamy granatów?
- Parę przechwyconych ręcznych, dlaczego pytasz?
- Weź Grace.
Zajdź ich od prawej, a ja uderzy w nich od lewej.
- Poważnie? Będziemy atakować?
- Kelly, idziesz ze mną.
Tak, sir.
- Sir,
Możemy dostać się do naszych linii.
Spotkamy się tam z nimi.
- Tutaj będziemy z nimi walczyć.
- Kiedy zaatakujecie ich z lewej, ukryjcie się.
Ja obrzucę ich granatami.
- Ruszaj jak najszybciej i czekaj na mój strzał.
- W porządku.
- Chodźmy.
- Czysto!
- Grace, czysto?
Grace!
- Przepraszam, sierżancie.
- Grace!
Grace!
Nie, Grace!
Medyka!
- Rock, musimy uciekać!
Rock, musimy uciekać!
Kelly, zobacz czy ten Jeep jest sprawny!
- Tak, sir.
- Rock, ruszaj!
- Hej, sierżancie, dobrze cię widzieć.
Znalazłem to.
- Dobra robota, kapralu.
Jak nasze radio?
- Rudy próbował cały dzień.
- Rudy!
Jak ci idzie?
- Nie z każdym mogę się połączyć,sir.
Niemcy chyba zagłuszają nasz sygnał.
- Może częstotliwości zostały zmienione.
Ciekawe co zrobimy.
- Mam pewien pomysł.
Co ty kombinujesz?
- Alfabet Morse'a.
- Miejmy nadzieję, że nasi chłopcy nasłuchują.
- Przerwa na cztery, dziewięć, zero, przerywam cztery, dziewięć, zero.
Victor trzy.
Czy ktoś tam jest, odbiór?
Victor trzy.
Czy ktoś tam jest, odbiór?
Jasna cholera.
To alfabet Morse'a.
Zapisuj.
Cappa, mogę cię pocałować?
Sir, nawiązaliśmy kontakt z Cappa.
Jest na rozdrożu w Lanzerath.
Chce znać swoje rozkazy.
- Mój Boże, te biedne dzieciaki.
Poprostu łamie mi się serce.
- Sir?
- Powiedz Cappa, że jest zdany na siebie.
- Zweryfikuj to.
Tak, sir.
- Więc co powiedzieli?
Kazano nam wytrzymać.
- Wytrzymać?
Wytrzymać, jak?
- Co mamy?
Niewiele, trochę amunicji.
Mam dwie 30-stki i kilka skrzynek.
Bazooka, ale tylko na trzy wystrzały.
Granaty ręczne, kilka min lądowych.
Plus 50.
- Niewiele, żeby ich powstrzyamć.
- Słuchajcie!
Kazano nam czekać.
Niemcy idą w tę stronę.
- Wszyscy jesteśmy z panem, sir.
- Dobra!
Bierzmy się do roboty!
- Szefie!
To jest już czyste?
- Prawie, sierżancie.
- Wspaniale.
Kapralu?
- Hej, sierżancie.
Jak się trzymasz?
- Gotowy do walki.
Sir?
Jesteśmy gotowi.
- Niemcy pokochają to.
Genialne.
- Trzymaj.
- Rock?
Jak to się stało, że kawa jest zimna?
- Ponieważ to taka metoda parzenia, sir.
Myślisz, że szczęście będzie nam dopisywać?
No cóż,
i oto nadjeżdżają.
- Niemcy stworzyli piekło na tej drodze, sir.
- Szybko się poruszają.
- W porządku, odjeżdżajcie stąd.
Dobra robota!
- Przygotuj się.
- Sierżancie, rozmyślałem nad tym.
- Wiesz co.
Ja też zastanawiam się nad tą drugą wojną.
Jak powstrzymać te suki.
- Rudy, spróbuj się połączyć. Może dostaniemy wsparcie artylerii.
- Tak, sir.
- Masz coś?
- Jesteśmy zdani na siebie.
Wóz pancerny!
- Kryć się!
Kryć się!
Nie utrzymamy tych pozycji zbyt długo.
- Rudy!
Masz jakąś wiadomość!
Rudy!
- Czy on nie żyje?
- Jeszcze nie!
Zabierzcie go stąd!
- Dalej, idziemy.
- Wycofujemy się!
Wycofujemy się do lasu!
- Ta walka jeszcze się nie skończyła.
Możemy ich otoczyć i uderzyć ich w dupę!
- Idziemy!
- Nie utrzymamy tych pozycji już dłużej!
Czy to nasze ostatnie stanowisko?
Są przed nami około 30-stu metrów.
- Hej! Hej!
- Tak?
- Wycofujemy się.
Możemy użyć tego.
- Rock.
Sir, obudził się pan.
- Śnieg.
- Tak, przed chwilą spadł.
Czy to pomaga?
- Co?
- Twój krzyż.
- Przypomina mi o mojej wiarze i dlaczego walczę.
- Tak, cóż,
na pewno przynosi ci szczęście.
Słyszysz to?
- Tak.
Czy mamy coś co może ich powstrzymać?
- Tylko przeciwpancerny.
- Okej.
Jeśli uda nam się trafić w dolną część czołgu,
możemy uszkodzić gąsienice i
spowolnić go o kilka godzin.
- Tak.
Tak, podoba mi się to.
Będę cię osłaniał.
Okej.
Ma pan tylko jedną szansę, sir.
- Nadjeżdżają.
- Niezły strzał, sir.
Stać! Ręce do góry!
Rzucić broń!
Masz jakieś sztuczki w rękawie?
- Nie tym razem, Rock.
- Jakieś wieści od Cappy?
- Według ostatniego raportu, nadal się trzymają.
- Tak więc nie jesteśmy pewni, czy im się udało.
- Nie.
- Żołnierzu
cholernie dobra z ciebie sztuka.
Musimy tam wrócić, kapitanie.
- Tak, sir.
- Tyle, że wojna zakończy się przed Bożym Narodzeniem
- Właśnie je dostałeś i możesz iść naprzód
bo ja ich nie potrzebuję.
Myślisz, że inni wrócili?
- Mam taką nadzieję.
- Jak myślisz, co z namj zrobią?
- Prawdopodobnie wyślą nas z powrotem do Niemiec.
Wiesz, porozdzielają nas.
Oficerowie i podoficerowie.
- Tak, wiem.
Ale jeszcze tego nie zrobili.
- Wiesz, to była prawdziwa przyjemność
walczyć z tobą, Rock.
- Przestań, mówić jak byśmy mieli zaraz się pożegnać.
To wszystko moi panowie.
Szybciej. Kończcie już.
Wygląda na to, że szwaby przygotowali dla nas przyjęcie.
Cappa i Rock.
Mam taką nadzieję.
- Nie.